Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Duo Reges: constructio interrete. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Numquam facies. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Quid enim possumus hoc agere divinius?

Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. Quid enim possumus hoc agere divinius? Quod quidem iam fit etiam in Academia. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Quid, de quo nulla dissensio est? Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Venit ad extremum; Sed quod proximum fuit non vidit. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt?

Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis?

Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.

Cur haec eadem Democritus? Duo enim genera quae erant, fecit tria. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? An, partus ancillae sitne in fructu habendus, disseretur inter principes civitatis, P. Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus.

Ut aliquid scire se gaudeant?

Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Respondeat totidem verbis. Erit enim instructus ad mortem contemnendam, ad exilium, ad ipsum etiam dolorem. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis.

Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere.

Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Consequatur summas voluptates non modo parvo, sed per me nihilo, si potest; Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.

Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? In schola desinis. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Princeps huius civitatis Phalereus Demetrius cum patria pulsus esset iniuria, ad Ptolomaeum se regem Alexandream contulit. Stoicos roga. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;