Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Atque ut ceteri dicere existimantur melius quam facere, sic hi mihi videntur facere melius quam dicere. Avaritiamne minuis? O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro. Duo Reges: constructio interrete. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Hac videlicet ratione, quod ea, quae externa sunt, iis tuemur officiis, quae oriuntur a suo cuiusque genere virtutis. Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est?

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia?

Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono.

Erit enim mecum, si tecum erit. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit.

Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.

An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.

Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere.

Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Quo tandem modo? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo.

Cur post Tarentum ad Archytam? Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Quid ad utilitatem tantae pecuniae?

Sed tamen intellego quid velit.

Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit.

Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba.

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quis autem honesta in familia institutus et educatus ingenue non ipsa turpitudine, etiamsi eum laesura non sit, offenditur? Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Haec dicuntur inconstantissime. An nisi populari fama? Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.